Φωτογραφία της μακέτας με ειδικό φωτισμό

Το τελευταίο γράμμα
Αγαπημένε μου αδελφέ,
Σ’ ευχαριστώ για το καλό σου γράμμα και τα 50 φράγκα που περιείχε. Αφού αυτό πάει καλά, που είναι και το κυριότερο, γιατί να επιμείνω σε πράγματα δευτερεύουσας σημασίας, μα την πίστη μου, πριν να ‘χουμε την πιθανότητα πως θα κουβεντιάσουμε για δουλειές με πιο ήσυχο κεφάλι, πράμα που μπορεί ν’ αργήσει ακόμα. Οι άλλοι ζωγράφοι, παρά τα όσα σκέφτονται σχετικά, στέκονται, από ένστικτο, μακριά απ’ τις συζητήσεις που γίνονται για το σημερινό εμπόριο. Ε λοιπόν, πραγματικά, δεν μπορούμε να κάνουμε να μιλήσουν παρά μονάχα τους πίνακές μας. Κι όμως, αγαπημένε μου αδελφέ, υπάρχει αυτό που σου έλεγα πάντα και που σ’ το ξαναλέω ακόμα μια φορά −μ’ όλη τη σοβαρότητα που θα μπορούσε να δώσει η προσπάθεια της σκέψης, που είναι επίμονα προσκολλημένη στο να ζητάει να ενεργεί όσο καλύτερα μπορεί− σου το ξαναλέω λοιπόν πως πάντα θα σε θεωρώ, πως είσαι κάτι άλλο από απλός έμπορος πινάκων του Κορό και πως μ’ εμένα έχεις το μερτικό σου στην ίδια τη δημιουργία ορισμένων πινάκων, που διατηρούν τη γαλήνη τους ακόμα και στην καταστροφή. Γιατί αυτού βρισκόμαστε κι αυτού τουλάχιστο βρίσκεται το κυριότερο που θα μπορούσα να είχα για να σου πω σε μια στιγμή σχετικής κρίσης, σε μια στιγμή που τα πράματα είναι πολύ τεντωμένα ανάμεσα σ’ εμπόρους πινάκων, καλλιτεχνών πεθαμένων και καλλιτεχνών ζωντανών. Ε λοιπόν, στη δουλειά μου διακινδυνεύω τη ζωή μου και το λογικό μου μισοβούλιαξε μέσα σ’ αυτή. Ναι, μα συ δεν είσαι έμπορος ανθρώπων απ’ όσο ξέρω και βρίσκω πως μπορείς να λάβεις μέρος, ενεργώντας πραγματικά με ανθρωπιά – μα τι τα θες;

Mockup photo with special lighting

The last letter
Μy dear brother,
Thank you for your kind letter and the 50 francs it contained. Since this is going well, which is the main thing, why should I insist on things of secondary importance, but my faith, before we have the possibility of talking about business with a quieter head, which may still be late. The other painters, despite what they think about it, stand, by instinct, away from the discussions that take place about today’s trade. Well, really, we can only make our paintings speak. And yet, my dear brother, there is that which I have always told you, and which I tell you once more–with all the earnestness that the effort of thought could give, which is obstinately attached to asking to act as well as it can. – so I tell you again that I will always consider you, that you are something other than a simple dealer of Coro’s paintings and that with me you have your share in the very creation of certain paintings, which maintain their peace even in destruction. Because this is where we are and this is at least the most important thing I could have to tell you in a moment of relative crisis, in a moment when things are very tense between painting dealers, dead artists and living artists. Well, in my work I risk my life and my sanity is half submerged in it. Yes, but you’re not a trafficker as far as I know and I find you can take part by actually acting humanely – but what do you want?