Φωτογραφία της μακέτας με ειδικό φωτισμό

Γράμμα 05
Νuenen, Δεκέμβρης 1883 – Νοέμβρης 1885
Μόλις διάβασα το γράμμα σου για τα σχέδια, σου έστειλα μια ακουαρέλα μ’ έναν ανυφαντή και τέσσερα σχέδια με πένα. Πιστεύω ειλικρινά πως είναι σωστό αυτό που λες, ότι πρέπει να βελτιωθεί η δουλειά μου, μα νομίζω επίσης πως θα ‘πρεπε να δείξεις λίγο περισσότερο ενδιαφέρον για τη διάθεση των έργων μου. Δεν πούλησες ποτέ τίποτα δικό μου, και στην πραγματικότητα δεν έκανες ακόμα γι’ αυτό καμία προσπάθεια. Βλέπεις, δε θυμώνω, μα δεν πρέπει να περιοριζόμαστε σε λόγια. Στο τέλος θα τα κλωτσήσω όλα. Εσύ να εξακολουθείς να μου μιλάς με ειλικρίνεια. Το ζήτημα είναι αν μπορούν να πουληθούν ή όχι – παλιό τροπάρι αυτό και δεν το ‘χω καθόλου σκοπό ν’ αφήσω την ενεργητικότητά μου να φθαρεί πάνω σ’ αυτό το ζήτημα. Αντίς γι’ απάντηση, το βλέπεις, σου στέλνω μερικά καινούρια έργα μου και θα εξακολουθήσω να σου στέλνω με τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση. Μονάχα που πρέπει να μου πεις μια φορά ειλικρινά, το προτιμώ αυτό, αν θα μπορέσεις στο μέλλον ν’ ασχοληθείς με τα έργα μου ή αν αυτό δεν σ’ το επιτρέπει η αξιοπρέπειά σου. Σβήνοντας το παρελθόν, βρίσκομαι μπροστά στο μέλλον, και διατηρώντας τις επιφυλάξεις μου σχετικά με ό,τι σκέφτεσαι για τα έργα μου, αντιμετωπίζω το μέλλον με αισιοδοξία. Πρέπει ακόμα, Τεό, να ξεκαθαρίσω ορισμένα πράματα –και σ’ ό,τι σε αφορά, βρίσκομαι ακόμα στο ίδιο σημείο που βρισκόμουν πριν από αρκετά χρόνια– αυτό που λες για τη σημερινή δουλειά μου («τα έργα σου είναι σχεδόν πωλήσιμα, μα…») είναι περίπου το ίδιο που μου έγραφες όταν σου έστελνα τα πρώτα μου σκίτσα απ’ το Έτεν. Γι’ αυτό λέω πως είναι παλιό τροπάρι. Κι όταν το σκέφτομαι, προβλέπω πως θα μου λες πάντα τα ίδια – αν όμως, ως τώρα, συστηματικά απαγόρεψα στον εαυτό μου να καταφύγω στους εμπόρους, θ’ αλλάξω τακτική και θα κάνω καθετί για να βρω αγοραστές για τα έργα μου..Με λίγα λόγια, θέλω να φτάσω στο σημείο που να λένε για το έργο μου: αυτός ο άνθρωπος νιώθει βαθιά, αυτός ο άνθρωπος έχει τρυφερά αισθήματα, κι αυτό παρά τη λεγόμενη χοντροκοπιά που μου αποδίνουν.

Mockup photo with special lighting

Letter 05
Nuenen, December 1883 – November 1885
As soon as I read your letter about the drawings, I sent you a water color of a weaver and four pen drawings. I honestly believe that what you say is correct, that my work needs to be improved, but I also think that you should show a little more interest in the disposal of my works. You’ve never sold anything of mine, and in fact you haven’t made any effort yet. You see, I’m not angry, but we shouldn’t limit ourselves to words. In the end I will kick them all. You still speak honestly to me. The issue is whether they can be sold or not – that’s an old trope and I have no intention of letting my energies be wasted on that issue. Bye for an answer, you see, I am sending you some of my new works, and will continue to send you with the greatest pleasure. You only have to tell me honestly once, I prefer this, if you will be able to deal with my projects in the future or if your dignity does not allow it. Erasing the past, I face the future, and keeping my reservations about what you think of my works, I face the future with optimism. I still need to clear up a few things, Theo – and as far as you are concerned, I’m still in the same place I was several years ago – what you say about my current work (‘your works are almost marketable, ma. ..”) is roughly the same as what you wrote to me when I sent you my first sketches from Eten. That’s why I say it’s an old trope. And when I think about it, I foresee that you will always tell me the same thing – but if, until now, I have systematically forbidden myself to resort to dealers, I will change my tactics and do everything to find buyers for my works..With a little words, I want to get to the point where they say about my work: this person feels deeply, this person has tender feelings, and this despite the so-called coarseness they attribute to me.