Γράμμα στον αδελφό μου Τεό 08 / Letter to my brother Theo 08
Λεπτομέρειες – Γράμμα 08
Φωτογραφία της μακέτας με ειδικό φωτισμό
Γράμμα 08
Αρλ, 21 τ’ Απρίλη 1889
Θα ‘θελα να πάω ακόμα κατά το τέλος του μηνός στο Νοσοκομείο του Σαιν-Ρεμύ ή σε κανένα άλλο παρόμοιο ίδρυμα, που γι’ αυτό μου μιλούσε ο κύριος Σαλ. Συχωρέστε με που δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες για να κρίνω τα υπέρ ή τα κατά ενός τέτοιου διαβήματος. Αυτό θα μου ‘σπαγε το κεφάλι, αν το συζητούσα. Ελπίζω πως θα ‘ναι αρκετό να πω πως νιώθω σίγουρα ότι είμαι ανίκανος να ξαναπιάσω πάλι καινούριο ατελιέ και να μείνω μόνος σ’ αυτό, εδώ στο Αρλ ή αλλού – αυτό για την ώρα το ίδιο μου κάνει. Προσπάθησα να συνηθίσω στη σκέψη πως πρέπει να ξαναρχίσω, για την ώρα όμως δεν είναι δυνατό. Θα φοβόμουν μη χάσω την ικανότητα να δουλεύω, που τώρα μου ξανάρχεται, αν ζόριζα τον εαυτό μου κ’ είχα επιπλέον στη ράχη μου όλες τις άλλες ευθύνες που θα μου δημιουργούσε ένα ατελιέ. Και προσωρινά επιθυμώ να μείνω κλεισμένος στο Νοσοκομείο, τόσο για τη δική μου ησυχία όσο και για την ησυχία των άλλων. Αυτό που με παρηγορεί λιγάκι είναι που αρχίζω να θεωρώ την τρέλα σαν μια αρρώστια όπως κάθε άλλη και την δέχομαι σαν τέτοια, ενώ ακόμα και σ’ αυτές τις κρίσεις μου μου φαινόταν πως ό,τι φανταζόμουν ήταν η πραγματικότητα. Τελοσπάντων, δε θέλω ούτε να τα σκέφτομαι ούτε να μιλώ γι’ αυτά. Μη μου ζητάς εξηγήσεις – από σένα και τους κ. κ. Σαλ και Ρε γυρεύω να βρείτε τρόπο ώστε, στα τέλη αυτού του μήνα ή στις αρχές του Μάη, να μπορέσω να πάω εκεί σαν εσωτερικός. Να ξαναρχίσω αυτήν τη ζωή του ζωγράφου που περνούσα ως τώρα, απομονωμένος στο ατελιέ και χωρίς άλλη διασκέδαση απ’ το καφενείο και το εστιατόριο, μ’ όλο αυτό το κουτσομπολιό των γειτόνων κ.λπ. όχι δεν μπορώ. Να ζήσω πάλι μαζί μ’ ένα άλλο πρόσωπο, έστω κι αν είναι καλλιτέχνης, είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο, γιατί παίρνει κανείς απάνω του μια πάρα πολύ βαριά ευθύνη. Δεν τολμώ ούτε να το σκεφτώ.
Details – Letter 08
Mockup photo with special lighting
Letter 08
Arles, April 21, 1889
I would still like to go at the end of the month to the Saint-Remy Hospital or some other similar institution, which M. Sal was talking about. Forgive me for not going into detail to judge the pros or cons of such a move. This would blow my mind if I talked about it. I hope it will be enough to say that I certainly feel that I am incapable of taking up a new atelier again and being alone in it, here in Arles or elsewhere – that for the time being does the same to me. I tried to get used to the thought of having to start again, but for now it is not possible. I would be afraid of losing the ability to work, which is now coming back to me, if I forced myself and had on my back all the other responsibilities that an atelier would create for me. And for the time being I desire to remain shut up in the Hospital, both for my own peace and for the peace of others. What comforts me a little is that I am beginning to regard madness as a disease like any other, and to accept it as such, while even in these crises it seemed to me that what I imagined was the reality. After all, I don’t want to think about them or talk about them. Don’t ask me for explanations – I’m looking to you and Messrs. Sal and Re to find a way for me to be able to go there as an intern at the end of this month or the beginning of May. To resume this painter’s life that I have been living until now, isolated in the studio and without any other entertainment than the cafe and the restaurant, with all this gossip of the neighbors, etc. no i can’t To live with another person again, even if he is an artist, is difficult, very difficult, because one takes on a very heavy responsibility. I dare not even think about it.