Φωτογραφία της μακέτας με ειδικό φωτισμό

Γράμμα 06
Αρλ, Αύγουστος 1888
Τι κρίμα που κοστίζει τόσο ακριβά η ζωγραφική! Αυτήν τη βδομάδα είχα ό,τι χρειαζόταν για να στεναχωρηθώ λιγότερο απ’ τις περασμένες βδομάδες, κ’ έτσι λοιπόν ξαμολήθηκα. Θα ξόδευα το εκατόφραγκο μέσα σε μια βδομάδα, μα σ’ αυτές τις μέρες θα ‘χα τους πίνακές μου, κι ακόμα, αν προσθέσω την τιμή όλου του χρώματος που ξόδεψα, η βδομάδα μου δε θα πήγαινε χαμένη. Σηκωνόμουν κάθε μέρα πάρα πολύ νωρίς, έτρωγα καλά μεσημέρι-βράδυ, κ’ έτσι μπορούσα να δουλεύω εντατικά, χωρίς να νιώθω κούραση. Μα να, ζούμε σε μέρες που ό,τι κάνουμε δεν έχει πέραση – όχι μονάχα δεν πουλάμε, αλλά, καθώς το βλέπεις με τον Γκωγκέν, σαν γυρέψουμε να δανειστούμε βάζοντας ενέχυρο έτοιμους πίνακες, δε βρίσκουμε δανειστή, ακόμα κι όταν γυρεύουμε ασήμαντα ποσά προσφέροντας σημαντικά έργα. Και να πώς παραδινόμαστε στο έλεος της τύχης. Και φοβούμαι πως τίποτα δε θ’ αλλάξει για μας, ενόσω ζούμε. Φτάνει τουλάχιστο να προετοιμάσουμε μια πιο πλούσια ζωή για τους ζωγράφους που θα βαδίσουν στ’ αχνάρια μας, κι αυτό θα ‘ναι κάτι. Κι όμως, η ζωή είναι σύντομη και προπάντων είναι λίγα τα χρόνια που νιώθουμε τον εαυτό μας αρκετά δυνατό για να δρασκελίσει κάθε εμπόδιο. Τελικά πρέπει να φοβόμαστε πως μόλις εκτιμηθεί η καινούρια ζωγραφική, οι ζωγράφοι θ’ αποβλακωθούν. Πάντως είναι θετικό πως εμείς οι τωρινοί ζωγράφοι δεν είμαστε η παρακμή. Ο Γκωγκέν και ο Μπερνάρ λένε τώρα πως θα κάνουν «ζωγραφική παιδιών». Προτιμώ αυτό παρά τη ζωγραφική της παρακμής. Πώς γίνεται να βλέπουν οι άνθρωποι στον εμπρεσιονισμό φαινόμενα παρακμής; Συμβαίνει εντελώς το αντίθετο.

Mockup photo with special lighting

Letter 06
Arles, August 1888
What a shame that painting costs so much! This week I had what it took to be less upset than the past few weeks, so I got down. I would spend the hundred francs in a week, but in these days I would have my paintings, and even if I added the price of all the paint I spent, my week would not be wasted. I got up every day very early, I ate well at noon and in the evening, so I could work intensively, without feeling tired. But hey, we live in days when everything we do is timeless – not only do we not sell, but, as you see with Gauguin, as if we try to borrow by pawning ready-made paintings, we don’t find a lender, even when we turn in insignificant sums offering significant projects. And this is how we surrender to the mercy of fate. And I’m afraid nothing will change for us while we live. It is enough to at least prepare a richer life for the painters who will follow in our footsteps, and that will be something. And yet, life is short and above all there are few years when we feel ourselves strong enough to overcome any obstacle. After all, we have to fear that as soon as the new painting is appreciated, the painters will be blocked. However, it is positive that we current painters are not the decline. Gauguin and Bernard now say they will do “painting of children”. I prefer this to painting decadence. How is it that people see in impressionism phenomena of decline? Quite the opposite happens.